Ik denk dat er weinig bedrijven zijn waarin met zo weinig personeel zo hard wordt gewerkt.
Column Manuela Klerkx
Room With A PreView
Galeriehouders werken zich uit de naad, voornamelijk in de galerie en op beurzen. Veel mensen denken nog steeds dat de galeriehouder van ‘s ochtends tot ‘s avonds met zijn armen over elkaar in zijn galerietje zit te wachten tot er weer eens bezoeker langskomt met wie hij, als het even meezit, een praatje kan maken of aan wie hij met veel geluk een schilderijtje kan verkopen. Niets is minder waar!
Ik denk dat er weinig bedrijven zijn waarin met zo weinig personeel zo hard wordt gewerkt. Dan heb ik het niet over de Champions League, “multinationals” zoals Gagosian, White Cube of Hauser & Wirth, hierarchisch opgebouwde galeries die door een mannetje of twintig à dertig gerund worden. Nee, dan heb ik het over de Nederlandse realiteit die grotendeels bestaat
uit galeries die jonge kunstenaars spotten en
lanceren; galeries die door bevlogen en deskundige mensen worden gerund en die dag en nacht bezig zijn met allerhande zaken voor en achter de schermen. Van de pr tot de sales, van de administratie tot de mailing, van de atelierbezoeken tot de productie, het behoort allemaal tot het werk van de galeriehouder. En laat ik vooral niet beginnen over de hiermee gemoeide kosten.
Toen ik na 17 jaar werkzaam te zijn geweest in top notch galeries in België en Italië, en na 6 jaar mijn eigen galerie te hebben gerund in Milaan waarin ik kunstenaars toonde als Marijn van Kreij, Navid Nuur, Jennifer Tee en Peggy Franck, besloot ik het roer om te gooien. Een van de redenen was uiteraard de crisis die in 2008 inzette, maar dat was niet de enige. Langzaam maar zeker geloofde ik niet meer in de manier van werken waarmee ik bezig was. Ik had de financiële middelen niet om naast twee satagiaires een betaald assistent aan te nemen en het werk in de galerie en op beurzen was eenvoudigweg te veel en te zwaar om in mijn eentje met een paar onbetaalde en onervaren krachten met sukses te verrichten. De lage prijzen van de jonge kunst die ik verkocht bracht eenvoudigweg
niet voldoende op om de hoge kosten van de huur, de beurzen, de transporten, e.d. te dekken.
De opkomst van de social media, de toename van het belang van de internationale beurzen en de afname van de locale waarde van de fysieke plek van de galerie; het veranderde gedrag van de verzamelaar die steeds minder tijd heeft (of neemt) om bezoeken af te leggen aan de plaatselijke galerie en steeds liever reist naar exotische en luxueuze beurzen, of die liever – al dan niet on line of via veilingen - gevestigde kunst koopt dan betaalbaar werk van jonge en onbekende kunstenaars uit eigen land, brachten mij op het idee een art agency te beginnen. Voortaan wilde ik geen galeriehouder meer zijn maar een partner in crime van mijn ex-collega’s. Samen met hen zou ik nieuwe plannen bedenken en uitvoeren om goede kunst, van buiten en binnen de academische kunstwereld en uit buiten- en binnenland, op nieuwe en eigentijdse manieren bekendheid te geven en te verkopen. Communicatie en samenwerking zouden daarbij de basis moeten vormen. Ik wilde een sparringpartner worden van galeriehouders met wie ik een click had zonder op hun stoel te gaan zitten.
Zo gezegd zo gedaan, begin 2012 werd Klerkx Art
Agency officieel geboren met als doel galeriehouders, kunstenaars en verzamelaars met elkaar in contact te brengen. Het positioneren van kunstenaars en het meedenken over de juiste strategie bij de opbouw van hun “carrière” had altijd al mijn voorkeur gehad (naast het doen van sales en het maken van tentoonstellingen moet ik daar eerlijkheidshalve aan toevoegen) en zo ontstond het idee van een agent die met galeriehouders - die het denkwerk vaak in hun eentje moeten doen - kan en wil sparren over nieuwe manieren om hun kunstenaars te promoten.
“Room With A PreView” was één van de eerste projecten die ik tegen deze achtergrond op de rails wilde zetten. Ik lanceerde het plan bij een aantal galeries in Amsterdam en Hans en Francis van galerie VOUS ETES IC waren de eersten bij wie het tot concrete afspraken kwam. Ook hier weer, en traditiegetrouw, stonden zij open voor een experiment en zo lanceerden wij samen en met veel plezier op 4 mei jl. de eerste Room… bij onze vrienden van Hotel V op de Weteringschans.
De bedoeling achter dit project is dus op de eerste plaats het organiseren van een social event: Contact tussen een verzamelaar, de kunstenaar, de
exposerende galerie, een kunstriticus en een journalist.
Ik zie het als één van mijn taken als agent om deze verschillende partijen met elkaar in contact te brengen zodat er meer buzz en daaruit voortvloeiend meer sales worden gegeneerd die de kunstenaar en de galerie ten goede komen. Ook en vooral door het communiceren ervan, zoal in vakbladen als Kunstbeeld, Het Parool, op de websites en blogs van de betrokken partijen en via social media als Facebook en Twitter.
Inmiddels zijn de verzamelaars die voor de eerste Room werden uitgenodigd in onderhandeling met de galerie over de verwerving van een kunstwerk, maar dat hier iets goed uitkomt staat al vast. De tweede Room zal plaatsvinden op vrijdag 1 juni aanstaande met de kunstenaar Christiaan Kuitwaard. De rest is nog geheim. Zeker is wel dat ook dit keer de sleutel van één van de intieme double rooms van Hotel V zal gaan naar een lucky verzamelaar die een nachtje mag slapen over het al dan niet aanschaffen van zijn favoriete kunstwerk.
Mauela Klerkx
Oprichtster en Directeur Klerkx Art A
« naar column overzicht
